Heb een goeie reis !

Op het moment van schrijven zitten we voor de vierde dag op rij in Tone Boutique, de studio van Jasper Geluk. Moe, voldaan en tegelijkertijd erop gebrand om de puntjes op de al ingespeelde liedjes te zetten. Het joie de vivre heeft ons op de been gehouden tot plusminus 1:00 uur vannacht en probeert nu weer via kopjes Clipper-thee de bloed-hersenbarrière binnen te dringen. Je leest het goed: terwijl de eerste nachtelijke vluchten overvlogen, stonden vijf Lieverds en een toegewijde sound engineer nog even de beste take van de ruim veertienurige studiodag op te nemen. Sommige bands spelen nou eenmaal het beste op hun tandvlees.     Wie had kunnen denken dat een analoge muziekstudio, gevestigd in een oud verdedigingswerk, het decor zou vormen voor een apotheose van dit kaliber ? Nou, de voortekenen wáren er. En wel op de vroege ochtend van dag één; Dirk was zo attent om Stefan thuis op te pikken met z’n zilvergrijze Polo en Stefan stapte evenzo attent in met een dubbele koffie in een thermosbeker. Goh, daar had Dirk wel oren naar. Echter, zo goed als Stefan koffie kan zetten, zo slecht kan hij een dop op een beker draaien. Dat bleek toen tijdens Dirks eerste slok de halve inhoud van de thermosfles op zijn shirt en broek terechtkwam. Ach, de intenties waren meer dan goed, en dat is uiteindelijk wat telt.            We hebben al eens eerder met Jasper Geluk gewerkt. Onze debuutsingle Onbestemd Gevoel klinkt mede zo goed omdat hij tijdens het mixproces aan de nodige touwtjes heeft getrokken (meer daarover in het blogbericht ‘Jaspers Mixclub’). Toch stonden hem bij aanvang van de studiovierdaagse twee kennismakingen te wachten. Ten eerste met Peter, de oorspronkelijke drummer van Lieverds, die voor de gelegenheid even terug is op ’t oude nest. En ten tweede met onze suikerverslaving in de vorm van twee shopperbags vol Lidl-troep voor een zacht prijsje. Zoete inval, noemt Lieverds dat ! Zodra de Lay’s uitdeelzakjes, Katja Biggetjes en kokosmacronen met eetpapier de drempel passeerden, werden we meteen op de feiten gedrukt: een suikerdip is funest voor het opnameproces, aldus Jasper. Een wijze les, en stiekem toch ook een beetje zelfbehoud? What happens in the studio, stays in the studio, maar de zoetigheden zijn niet alleen aan Daan, Rens, Dirk, Peter en Stefan opgegaan…      Nog vóór de taperecorder voor de eerste keer werd aangeslingerd, gingen de voetjes al van de vloer. Uit voorzorg welteverstaan: bepaalde jongens hebben de neiging om op de maat een gat in de parketvloer te stampen en het mag gerust een crime passionnel heten als je dat op de opname terughoort. Spelen met gympen aan is dus strikt verboden. Gelukkig had Rens zijn sloffen bij zich om de scherpe geur van zijn middenvoetsbeentjes in te kapselen. Als iedereen in positie is, wenst Jasper ons nog een goede reis en drukt op ´record´. Poeh, daar gaan we: vijf nummers waar we een jaar mee onder onze kussens hebben geslapen, moeten eraan geloven en gaan op de gevoelige plaat. De maten kunnen we dromen, alle woorden zijn gewikt en het juiste sentiment hebben we nog onder de leden. Liefelijk kijken we elkaar even aan als Peter aftikt. De Lieverds-trein is vertrokken.  

Flashforward naar dag drie, buiten is het al lang weer donker. We hebben inmiddels een aantal takes gewaagd aan het laatste nummer van de EP. Een draak van zo’n zes minuten. Waar de rest van de songs al even op tape staat en bijkomt in de geborgenheid van een reel case, wil het met dit slotstuk maar niet lukken. Het zweet staat op onze ruggen en de vraag of het vandaag wel bij elkaar gaat komen, staat al op sommige voorhoofden te lezen. Aan het begin van de avond gaf Jasper te kennen dat hij bijtijds thuis wilde zijn om Lord of the Rings af te kijken, maar dat stadium zijn we al lang en breed gepasseerd. In plaats daarvan komt hij uit het keukentje tevoorschijn met een aangebroken fles Salmari. Een onverwachte wending die meteen de nodige baldadigheid in de ruimte brengt. Voor iedereen is er een slok, en voor iedereen ook nog wel een tweede. Dit nummer is niet voor de poes. Buiten dat het geheel relatief lang is, speelt Dirk voor het eerst in z’n leven op een Hammondorgel. Veel tijd om te oefenen is er niet, maar Dirk is een snelle leerling. Met zwart geworden tandplak beginnen we weer van voren af aan. Peter tikt af. De liefelijke uitwisseling van blikken blijft deze keer achterwege.              Potverdorie! Waar komt plots die energie vandaan ? Hoe vertonen die jongens van zonet ineens zoveel bravoure ? Deze take klinkt als een klok en ‘t valt allemaal op z’n plek. Als Dirk dan ook nog zijn shirt uitgooit, weet iedereen dat het goedkomt: we gaan ‘m zetten ! Zes minuten lang maken we georkestreerd plezier met elkaar. Net als we het geheel eindelijk tot een goed einde hebben gebracht en de akkoorden langzaam uitdoven, zoekt Jasper vanachter zijn mengtafel uitdagend oogcontact met ons. Hij gooit het met opzwepende armgebaren op een stilzwijgend akkoord. De drums geven opeens weer wat gas bij, waarna de bas en de gitaar elkaar opjutten, en ondertussen prikt de Hammond langzaam door het bedje heen. De rem gaat er gestaag weer af. Nog eens zes minuten later is het ei echt gelegd. Het levert een koor aan buldergelach op nadat iedereen z’n instrument losgelaten heeft. Twaalf ongeregisseerde minuten die niemand ook maar in z’n hoofd had gehaald om twee uur ’s middags. Maar nu, om half één in de nacht, met een beetje Salmari op en het einde van ons Latijn naderend, werd er niet tegengesputterd en hebben we de belofte aan onszelf om simpelweg muzíek te gaan maken nog meer ingelost dan we al hoopten.          Op deze vierde studiodag, the day after, is de avond ook alweer aangebroken. Het is de dag van de overdubs. Er was een heel duidelijk plan vandaag en uitlopen is daar geen onderdeel van. Terwijl ik dit schrijf, komt Jasper van achterin de studio tevoorschijn met een muziekattribuut dat lijkt op een stofzuigerslang:  “Hee, ik heb een goed idee, zullen we nog meer tijd verliezen ?” Dat laten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen. Deze reis is nog lang niet op z’n eindbestemming, maar we kijken genoegzaam uit het raampje naar buiten en genieten van het goedklinkende uitzicht.